yağmurun azizliğimi bilmem ama yine okul yıllarım canlanır gözlerimde.
bazen sıcak bir simit bazen tuzlu ve toz biberli yarım ekmek arası nohut
hiç bir lokmasını zayi etmezdik kebap yer gibi yerdik her zerresini
unutmam erkenden gittiğim günleri merdiven altında beklediğim zamanları
bir kıza vurulduysam belki gelirde konuşur umuduyla beklerdik
ama her bekleyişimiz boştu zaten kafamıza göre kız olmazdı
olsaydıda konuşacak ne yürek olurdu nede söyliyecek iki kuru laf
med cezir gibiydik bir gelir bir giderdik kah sevinir gah gülerdik
yarına dair kaygılarımız yoktu zaten yarın için bir planda yoktu
ne varsa o gündü ve o gün yaşanacaktı sanki tek günlük ömür gibi
hava herzaman sanki yağmurlu yerler çamurlu ve ıslakmış izlenimi doğuruyor.
arkadaşlarımın süviyetlerini unuttum anılarım yanlızlaşıyor
tek kahraman ben mişim gibi soğuk ve ıssız bir adam oldum